Η σημαδεμένη

Μέχρι κάποια ηλικία οι ουλές ήταν τα παράσημα μου. Κάθε μία έκρυβε πίσω της μια παράτολμη κίνηση, μια γλυκειά ανάμνηση. Ένα αγκάθι από ένα τριαντάφυλλο, μια αναρρίχηση στους απόκρημνους βράχους κάποιου νησιού της άγονης γραμμής, μια σωτήρια για την ομάδα απόκρουση της μπάλας, τα «βασανιστήρια» που παίζαμε παιδιά μεσούσης της δικτατορίας για χάρη της φίλης…

Η ομορφιά του σπασμένου

Στην Ελλάδα, όταν κάτι σπάει, ή το πετάμε ή προσπαθούμε να το επαναφέρουμε στην αρχική του μορφή φροντίζοντας να κρύψουμε επιμελώς τα σημάδια της κόλλας. Στην Ιαπωνία έχουν μία άλλη λογική. Βάζουν στην κόλλα χρύσο, ασήμι, χαλκό και προσπαθούν να φτιάξουν ένα καινούριο αισθητικά αντικείμενο. Αυτό που εμείς το βλέπουμε ως καταστροφή που θα επιφέρει…

Πέρα από την Αφρική

Ντακάρ, Σενεγάλη, 35 χρόνια πριν. Γεννιέται το 6ο και τελευταίο παιδί της οικογένειας Diop. Ο πατέρας λογιστής, η μητέρα δικηγόρος, το μέλλον του παιδιού προδιαγεγραμμένο. Θα σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων στο Παρίσι και μετά θα προσληφθεί σε μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες στην πατρίδα του. 2010 και ο Omar Victor έχει ήδη αρχίσει να βαριέται τη δουλειά του.…

Αγαλματάκια ακούνητα, αμίλητα κι αγέλαστα

Η Μελίνα Μερκούρη δεν ήταν ποτέ του γούστου μου. Ίσως γιατί είχε ταυτιστεί στο μυαλό μου με τους «αρχοντοχωριάτες» του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που παίρνοντας την «αλλαγή» παραμάσχαλα έδωσαν τη χαριστική βολή στη μικρή Ελλάδα που αγαπούσα. Μπορεί το όνομα της να μην συνδέθηκε με σκάνδαλα, να μην έχτισε κακόγουστη μαιζονέτα 500+ τετραγωνικών ή να μην παντρεύτηκε…

Σήματα καπνού από μια άλλη εποχή

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο υλικό για τον Σωτήριο Ανάργυρο, τον άνθρωπο που δημιούργησε το παραμυθένιο ξενοδοχείο «Ποσειδώνειο» των Σπετσών, έπεσα πάνω σε αυτές τις εκπληκτικές εικόνες. Είναι διαφημιστικές καταχωρίσεις που δημοσιεύτηκαν σε αμερικάνικα περιοδικά τη δεκαετία του 1910 και σε όλες φιγουράρει το όνομα του. Τα θέματα, τα χρώματα με μάγεψαν, και άρχισα να εξερευνώ την…

Γράμμα από έναν άγνωστο

‘Εχω μία φίλη που όταν τη ρωτάς «τι θέλεις να σου φέρω από το ταξίδι», απαντάει πάντα «στείλε μου μία καρτ ποστάλ». Στους καθρέφτες, στους πίνακες, όπου υπάρχει εγκοπή, έχει κάρτες από διάφορα μέρη του κόσμου, κι όταν πηγαίνεις σπίτι της, μέσα από αυτές τις εικόνες, ταξιδεύεις για δευτερόλεπτα σε άλλες πραγματικότητες. Σήμερα δεν στέλνει…

Χτυποκάρδια στο θρανίο

1966. Πρώτες τάξεις του δημοτικού. Όλα τα παιδάκια είμαστε μαζεμένα στο προαύλιο του σχολείου για την πρωινή προσευχή. Στις σκάλες, δίπλα στο διευθυντή, στέκεται μία κυρία που δεν την έχουμε ξαναδεί. Στα χέρια της κρατάει ένα κουτί που περιέχει μία κούκλα. Ο διευθυντής της δίνει το λόγο. «Την αναγνωρίζετε; Είναι η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Το καλύτερο…