Η σημαδεμένη

SCAR 2

Μέχρι κάποια ηλικία οι ουλές ήταν τα παράσημα μου. Κάθε μία έκρυβε πίσω της μια παράτολμη κίνηση, μια γλυκειά ανάμνηση. Ένα αγκάθι από ένα τριαντάφυλλο, μια αναρρίχηση στους απόκρημνους βράχους κάποιου νησιού της άγονης γραμμής, μια σωτήρια για την ομάδα απόκρουση της μπάλας, τα «βασανιστήρια» που παίζαμε παιδιά μεσούσης της δικτατορίας για χάρη της φίλης που η μαμά της ήταν κλεισμένη στις φυλακές Αβέρωφ…

Όταν απέκτησα την πρώτη μου ουλή με υπογραφή χειρούργου, τα πράγματα άλλαξαν. Μου φάνηκε στραβή, αταίριαστη με το υπόλοιπο σώμα, και ήθελα να την κρύβω. Μέχρι να τη συνηθίσω, ήρθε και η δεύτερη, σχεδόν στο κέντρο του ντεκολτέ. Το χειμώνα κρυβόταν εύκολα, το καλοκαίρι όμως με το μαγιώ ήταν το πρώτο πράγμα που πρόσεχε κανείς επάνω μου. Τη συνήθισα κι αυτή, και έγινε μάλιστα αφορμή να αποκτήσω μία καλή φίλη που είχε κι αυτή το ίδιο σημάδι στο ίδιο σημείο.

Και ήρθε και η τρίτη. Ο πρώτος χειρούργος που επισκέφτηκα είδε τις εξετάσεις μου, πήρε το πιό βαρύ του ύφος και είπε: «Θα πρέπει να προχωρήσουμε σε ολική μαστεκτομή. Δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι καλά για εσάς. Μπαίνετε σε μία άλλη φάση της ζωής σας.» Τον άκουγα ανέκφραστη και περίμενα τη συνέχεια. Το ύφος του έγινε άκρως επιτιμητικό και είπε: «Δεν βλέπω να το παίρνετε στα σοβαρά. Δεν καταλάβατε τι σας είπα;». «Τι περιμένετε να κάνω», του απάντησα, «να βάλω τα κλάματα; Δεν είναι αυτό το στυλ μου. Οδηγίες περιμένω. Πέστε μου τι να κάνω και θα το κάνω». Έφυγα από το γραφείο του ένα ψυχικό ράκος, με μόνη σκέψη το να βρω έναν άλλο γιατρό.

Τον βρήκα την ίδια μέρα. Τυχαία συνάντησα μπροστά από μία ημικρατική κλινική ένα φίλο που θα εγχειριζόταν σε λίγο στο πόδι. Ο δικός του χειρούργος μου σύστησε το δικό μου χειρούργο. Ένα γιατρό με μακροχρόνια εμπειρία σε κλινική μαστού στην Αγγλία, με ιατρείο στο Κολωνάκι, που όμως κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο τα παρατάει όλα και πάει στο χωριό του για να εξετάσει αφιλοκερδώς όλους τους κατοίκους. Είδε τις εξετάσεις μου και είπε: «Θα αφαιρέσουμε τον όγκο και θα δούμε. Θα πάρουμε τα πράγματα όπως έρχονται».

Σε δυό μέρες έγινε η επέμβαση. Ο άνθρωπος δεν διάλεξε τον εύκολο τρόπο, τη λύση του χασάπη, όπως οι προηγούμενοι. Έσκισε το δέρμα σε ένα σημείο που δεν το πιάνει ανθρώπου μάτι, γύρω από τη θηλή, και αριστοτεχνικά μέσα απο εκεί αφαίρεσε τον όγκο αφήνοντας πίσω μια ραφή που δεν ξεχώριζε από την περίμετρο της θηλής. Όταν έβγαλα τις γάζες και είδα το αποτέλεσμα, σκεφτόμουν πόσο γαϊδούρια ήταν οι προηγούμενοι χειρούργοι . Αν είχαν αφιερώσει λίγη ώρα παραπάνω, δεν θα είχα αυτά τα αποκρουστικά σημάδια. Αλλά προφανώς ο χρόνος τους είναι «πολύτιμος» και δεν μπορούν να τον σπαταλούν σε αισθητικού χαρακτήρα επεμβάσεις. Άλλωστε υπάρχουν και οι πλαστικοί χειρούργοι με τους οποίους συνεργάζονται. Να μην πάρουν κι αυτοί μερίδιο από την πίτα;

Πριν κλείσει χρόνος εμφανίστηκε καινούριος όγκος σε άλλο σημείο του στήθους. Τώρα, η μόνη λύση ήταν η μαστεκτομή, και μάλιστα χωρίς ταυτόχρονη ανάπλαση. Για δύο χρόνια τουλάχιστον έπρεπε η περιοχή να μείνει καθαρή, ανοιχτή, γιατί υπήρχε μεγάλη πιθανότητα υποτροπής. Βέβαια, ακόμα και αν υπήρχε η πιθανότητα πλαστικής επέμβασης, δεν ξέρω αν εκείνη τη στιγμή θα την επέλεγα. Ήμουνα πάντα υπέρ της φυσικής ομορφιάς. Μου αρέσει το σώμα, τα μαλλιά, το πρόσωπο του άλλου να δείχνουν την ιστορία του. Μόνο για κάποια τραγικά λάθη της φύσης τη δεχόμουνα.

Δυό βδομάδες μετά την επέμβαση, όταν βγήκαν τα σωληνάκια και οι γάζες, κοίταξα το είδωλο μου στον καθρέφτη και πάγωσα. Μια ανεξίτηλη γραμμή είχε «διαγράψει» για πάντα ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της θηλυκότητας μου. Κι ενώ πριν την εγχείρηση κομπορευόμουνα στους φίλους ότι θα είμαι η πρώτη γυναίκα στην Αθήνα που θα κυκλοφορεί με ένα στήθος, τώρα η πρώτη μου σκέψη ήταν πώς θα το κρύψω.

Προσπάθησα να επικοινωνήσω με άλλες γυναίκες που είχαν υποστεί τις ίδιες δοκιμασίες, να αντλήσω από τις εμπειρίες τους. Συνάντησα τοίχο. Οι περισσότερες το κρατάνε κρυφό μυστικό σαν να πρόκειται για «μολυσματική ασθένεια». Μέσω «τρίτων» κατάφερα να αποσπάσω κάποιες πληροφορίες για το που θα μπορούσα να βρω κατάλληλα αξεσουάρ και ρούχα. Ακόμα και το μαγαζί που τα πούλαγε δεν έγραφε τίποτα στη μαρκίζα, δεν είχε τίποτα αντίστοιχο στη βιτρίνα. Πήγαινες συστημένη και ανέβαινες, σχεδόν στα κρυφά, στον πάνω όροφο που ήταν το ειδικό τμήμα.

Ένα απαράδεκτο και ανεξήγητο σύννεφο σιωπής καλύπτει τον κόσμο του καρκίνου του μαστού, κι όμως τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι έχει χτυπηθεί από αυτόν το 12% των γυναικών!!! Που είναι κρυμμένες όλες αυτές; Γιατί οι μόνες εικόνες που έχουμε είναι αυτές της Βίσση και της Kαγιά με το μπλουζάκι με το ροζ στόχο; Από πότε ο καρκίνος έγινε “δώρο” για να τον τυλίγουμε με ροζ κορδελάκια; Γιατί δεν βγήκαν ποτέ γαλάζια μπλουζάκια και κορδελάκια για τον καρκίνο του προστάτη; Oikodespoina me StoxoΚι ο παραλογισμός δεν σταματάει εκεί. Τα μοντέλα που φιγουράρουν στους καταλόγους με τα ειδικά αξεσουάρ έχουν πραγματικό στήθος, οπότε δεν μπορείς να ξέρεις πως θα δείχνει το καθένα πάνω σου. Οι διάφορες ενώσεις «πασχόντων» ζητάνε ετήσιες συνδρομές, λες και σου περισσεύουν χρήματα από τις θεραπείες, λες και είναι δεδομένο ότι θα τη βγάλεις καθαρή για ένα χρόνο.

Τα άφησα πίσω μου όλα αυτά, αγόρασα αυτά που χρειαζόμουν και συνέχισα τη μοναχική μου πορεία. Βρήκα και κάποια ξένα γκρουπ στο διαδίκτυο και άρχισα να ανταλλάσω τις εμπειρίες και τις σκέψεις μου με γυναίκες από όλες τις άκρες του πλανήτη. Έλυσα απορίες, βοηθήθηκα ψυχολογικά, και εδώ και λίγο καιρό μπορώ και ανταποδίδω τη στήριξη που μου δόθηκε. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω ακρωτηριασμένη και η σκέψη με τσακίζει, αλλά ευτυχώς είναι λίγες. Αρνούμαι πεισματικά να αποδεχτώ το ρόλο της «ασθενούς», της χτυπημένης από τη μοίρα. Κάνω τις εξετάσεις μου ταχτικά και με συνέπεια, αλλά την αρρώστια πρωταγωνιστή στη ζωή μου δεν την κάνω. Θα ξανασχοληθώ μαζί της αν και εφόσον επιστρέψει. Μέχρι τότε προτιμώ να την αγνοώ, με την ελπίδα ότι θα με αγνοήσει κι’ αυτή.

Βλέπω γυναίκες που έβγαλαν κάποια στιγμή ένα μικρό καλοήθη όγκο και η ζωή τους σταμάτησε εκεί. Οι σκέψεις και οι κουβέντες τους περιστρέφονται γύρω από αυτό. Έχουν περάσει και πέντε και δέκα χρόνια και ακόμα ζούνε με το φόβο της υποτροπής και της μετάστασης. Το θεωρώ μεγάλη βλακεία. Ακόμα κι αν οι γιατροί σου έχουν δώσει ένα χρόνο ζωής, ένα μήνα, γιατί να τον χαρίσεις στην αρρώστια; Όσο σου μένει, διασκέδασε το. Κάνε όσα όνειρα σου μπορείς πραγματικότητα. Δεν είναι θέμα ηρωισμού και γενναιότητας, είναι θέμα κοινής λογικής. Κανείς μας δεν είναι αθάνατος. Και δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς πρόβλημα, χωρίς ελάττωμα… Το θέμα είναι πόσα μπορείς να κάνεις με αυτά που έχεις!

Αν αφήσεις την αρρώστια να γίνει οδηγός σου, θα σε πάει σίγουρα σε λάθος μονοπάτια. Για όσους είναι απέξω, η πράξη της Αντζελίνα Τζολί να δημοσιοποιήσει την προληπτική εγχείρηση μαστεκτομής στην οποία υποβλήθηκε, μοιάζει υπέρτατη κίνηση γενναιότητας και ανθρωπιάς. Και ήταν. Όμως στον κύκλο των «χαμένων ασθενών», η πράξη αυτή δημιούργησε μία κακή «μόδα». Γέμισαν τα χειρουργεία από γυναίκες που αντικατέστησαν τα πραγματικά τους στήθη με ψεύτικα εν ονόματι ενός μελλοντικού πιθανού προβλήματος, το οποίο σε τελευταία ανάλυση μπορεί και να μην παρουσιαζόταν ποτέ. Και είδα μανάδες για ψύλλου πήδημα, για όγκους που θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με μία απλή επέμβαση, να δέχονται να υποβάλλουν τις ανήλικες κόρες τους σε διπλή μαστεκτομή. Η Αντζελίνα Ζολί είχε ζήσει, είχε θηλάσει τα παιδιά της πριν προβεί σ’ αυτή την κίνηση. Δεν ευνουχίζεις μια 17χρονη πριν εξαντλήσεις όλες τις άλλες πιθανότητες!

Ένας μικρός πόλεμος είναι κι αυτός. Στην επίθεση θα πρέπει να απαντήσεις με άμυνα, όχι με υποχώρηση. Ο εχθρός είναι άσχημος και ύπουλος, αλλά αυτή η παρτίδα παίζεται με ΔΥΟ παίκτες και ο ένας είσαι ΕΣΥ.

SCAR 1a

Οι φωτογραφίες είναι από το βιβλίο The Scar Project του David Jay.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s