Γράμμα από έναν άγνωστο

‘Εχω μία φίλη που όταν τη ρωτάς «τι θέλεις να σου φέρω από το ταξίδι», απαντάει πάντα «στείλε μου μία καρτ ποστάλ». Στους καθρέφτες, στους πίνακες, όπου υπάρχει εγκοπή, έχει κάρτες από διάφορα μέρη του κόσμου, κι όταν πηγαίνεις σπίτι της, μέσα από αυτές τις εικόνες, ταξιδεύεις για δευτερόλεπτα σε άλλες πραγματικότητες.

20120910080445-6b8872af-me

Σήμερα δεν στέλνει πια κανείς καρτ ποστάλ, ούτε γράμματα με το ταχυδρομείο. Στο τραπεζάκι της εισόδου της πολυκατοικίας, στα γραμματοκιβώτια, στοιβάζονται λογαριασμοί και διαφημιστικά φυλλάδια. Σπάνια θα δεις έναν φάκελλο με τη διεύθυνση γραμμένη με το χέρι.

Οι άνθρωποι επικοινωνούν με άλλους τρόπους. Γιατί να στείλεις ένα γράμμα, αφού το sms ή το e-mail θα φτάσει στον προορισμό του πιο γρήγορα; Γιατί να πληρώσεις για γραμματόσημο, αφού μπορείς να το στείλεις τσάμπα; Η επικοινωνία μας έχει γίνει σαν τον καφέ, στιγμιαία. Ένα πληκτρολόγιο, μια κάμερα, και ο άλλος βρίσκεται αυτόματα απέναντι σου. Μπορείς να μιλήσεις, να «συναντηθείς» μαζί του, κι ας περπατούν τα σώματα σας μυριάδες χιλιόμετρα μακρυά.

Κι όμως, τα γράμματα ήταν κάποτε το μόνο μέσο επικοινωνίας με τους ανθρώπους που βρίσκονταν μακριά. Δύο τηλεφωνήματα στοίχιζαν όσο το εισητήριο να πας να δεις τον άλλο από κοντά και η γρήγορη και εύκολη λύση του ίντερνετ δεν υπήρχε.

lettersΟι περισσότεροι τα φυλάγαμε αυτά τα γράμματα. Σε ένα συρτάρι, σε κάποιο κουτί κάτω από το κρεββάτι ή μέσα στη ντουλάπα. Τα διαβάζαμε ξανά και ξανά, τα μυρίζαμε, τα κρύβαμε σαν να ήταν ακριβά κοσμήματα. Το δικό μου κουτί αραχνιάζει εδώ και χρόνια σε ένα σκοτεινό σημείο της αποθήκης. Τώρα πια μόνο τα Χριστούγεννα μου έρχονται κάποιες κάρτες με ευχές, αλλά ακόμα δεν έχουν μαζευτεί αρκετές για να μπω στη διαδικασία να τις βάλω στο κουτί.

Αυτό το κουτί περιέχει ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Κάρτες χαριτωμένα ανορθόγραφες που μου έστελναν παιδιά που είχα γνωρίσει στην κατασκήνωση και έμεναν σε άλλες πόλεις. Κάρτες και γράμματα που μου έστελναν οι γονείς μου όταν ήμουν μακριά τους, ανάμεσα τους και το γράμμα που με πληροφορούσε «ότι η εγχείρηση πέτυχε και ο πατέρας μου θα γύριζε ζωντανός πίσω με πολλά δώρα». Γράμματα από φίλους που είχαν πάει φαντάροι, σπούδαζαν στο εξωτερικό ή κυνηγούσαν την τύχη τους σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη. Ερωτικά γράμματα που έλυωνα σαν το κερί κάθε φορά που τα διάβαζα. Γράμματα που μου είχαν ρίξει κάτω από την πόρτα ή είχαν αφήσει σε άκαιρα σημεία, όπως το παρμπριζ του αυτοκινήτου μου, με σκέψεις και παράπονα φίλων που δεν λεγόντουσαν προφορικά. Ακόμα και προτάσεις για δουλειά λάβαινα «ταχυδρομικώς». Μία φορά ήρθαν δύο μαζεμένες. Απάντησα με ευγένεια αρνητικά στην πρόταση να διδάξω κάποια σεμινάρια στο Πανεπιστήμιο του Ντουμπρόβνικ, αφού το άλλο γράμμα έλεγε ότι «το περιοδικό που τόσο καιρό σχεδιάζαμε, επιτέλους θα έβγαινε», και φυσικά έστειλα το πρώτο μου άρθρο με το ταχυδρομείο.

Ήξερα και μία κοπέλλα που ήταν «επαγγελματίας» του είδους. Μοναχική από τη φύση της, είχε γίνει φίλη δι’ αλληλογραφίας με ανθρώπους από όλον τον κόσμο. Pen pals λεγόντουσαν τότε. Διάφορα περιοδικά δημοσίευαν αγγελίες κυρίως εφήβων, από δίαφορα μέρη του πλανήτη, που ζητούσαν αλληλογραφία και διάλεγες με ποιόν ήθελες να επικοινωνήσεις ανάλογα με τα ενδιαφέροντα που έλεγε ότι έχει. Η φίλη μου είχε 3-4 κλασέρ, οργανωμένα και ταχτοποιημένα, γεμάτα γράμματα από ανθρώπους που την όψη τους γνώριζε μόνο από φωτογραφίες.

Μερικές φορές αναπολώ αυτή τη διαδικασία. Αυτή την αγωνία αν θα κρύβει κάτι σήμερα το γραμματοκιβώτιο, τις ώρες που έχανες για να διαλέξεις το χαρτί ή το στυλό, τις ώρες που μάσαγες το μολύβι μέχρι να αποκρυσταλλώσεις τις σκέψεις σου για να τις αποτυπώσεις στο χαρτί, αφού δεν υπήρχε περιθώριο διόρθωσης εκ των υστέρων. Κάθε φορά που ακούω το the Letter των Box Tops ή τον Elvis να τραγουδάει «return to sender, address unknown, no such number, no such zone…», θέλω να ανοίξω, να διαβάσω ένα γράμμα.lettre-dun-inconnuΚαι από ό,τι φαίνεται, δεν είμαι η μόνη. Πρόσφατα ανακάλυψα ότι υπάρχει ένα σάιτ που μπορείς να παραγγείλεις ένα γράμμα από έναν άγνωστο. Την ιδέα την εμπνεύστηκαν κάποιοι αθεράπευτα ρομαντικοί που δεν θα μπορούσαν παρά να ζουν στο Παρίσι, και μάλιστα στην καρδιά της Μονμάρτης. Γίνεσαι συνδρομητής και κάθε μήνα φτάνουν δύο γράμματα στο γραμματοκιβώτιο σου. Είναι χειρόγραφα ή τυπωμένα σε γραφομηχανή, σε παλιομοδίτικα χαρτιά και φακέλους, και μιλάνε για πραγματικές ιστορίες ανθρώπων. Πέρα από το στοιχείο της έκπληξης του θέματος, οι ανώνυμοι αποστολείς φροντίζουν τα γράμματα τους να σου φτιάχνουν τη διάθεση και να σε εμπνέουν. Οι εποχές είναι δύσκολες, ο καθένας τραβάει το δικό του Γολγοθά και προφανώς κανείς δεν θέλει να διαβάσει μία ακόμα πονεμένη ιστορία.

lettre1-407x450Προς το παρόν μπορείς να επιλέξεις μόνο τη γαλλική ή την αγγλική γλώσσα, αλλά στόχος των δημιουργών της σελίδας είναι η αναβίωση της χαμένης τέχνης της αλληλογραφίας σε όλο τον κόσμο. Ελπίζω να το πετύχουν.

Ας τους βοηθήσουμε και εμείς. Τώρα στις διακοπές, θα μπορούσαμε να κάνουμε έκπληξη σε ένα φίλο στέλνοντας του μία καρτ ποσταλ. Περνάμε τόσες ώρες «αναμονής» όλη τη χρονιά – είναι ευκαιρία να τις «ξαναπάρουμε» στα χέρια μας. Το μόνο που χρειάζεται, μολύβι και χαρτί.


Εδώ θα βρεις περισσότερες πληροφορίες:http://www.lettresduninconnu.fr

Ναι, έχουν και σελίδα στο facebook:https://www.facebook.com/pages/Lettres-dun-Inconnu/334357053318090

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s